Dit gaat niet over Opoe Ruit (1)

Geschreven in 2024 

Ik ben nog maar op bladzijde 12 van het boek over opoe Ruit. Het voelt alsof ik op de duikplank sta, zonder te weten of het water onder me koud of warm zal zijn. Verder lezen of...

Aan het eind van deze blog weet jij of ik iets meer te weten ben gekomen over "opoe Ruit" zoals mijn dominee haar noemde (in de jaren '80 van de vorige eeuw). 

Opoe Ruit maakten diepe indruk

Ds. P. Blok verwees in zijn preken vaak naar opoe Ruit. Ze was niet zijn eigen grootmoeder, maar een vrouw uit de eerste gemeente. Hij zei in onze gemeente (zijn derde) regelmatig iets als:

"Ja mensen, en dan ik denk aan opoe Ruit, haar afgezonderde leven gaf getuigenis naar buiten. Het was een voorrecht zo'n moeder in Israël in de gemeente te hebben. Als we nu om ons heen kijken, mogen we ons wel afvragen: Waar is de genade van de oude tijd gebleven? Worden er nog wel mensen bekeerd in Kootwijkerbroek?

Dat maakte diepe indruk op me. Mijn moeder zei dat zij de levensbeschrijving van opoe Ruit had. Ik las die in één adem uit en voelde me geïnspireerd om haar als voorbeeld te nemen van hoe God een mens bekeert. Mijn vader waarschuwde me. Ik moest God vrijlaten, zei hij. 

Het heimwee van Ds. P. Blok

Toen ik trouwde, bleef het boekje over opoe Ruit achter bij mijn moeder, die veel van dergelijke levensbeschrijvingen las. Na meer dan 30 jaar later besloot ik het opnieuw aan te schaffen. Zover ik het kan zien is deze niet hetzelfde, maar eentje die later uitgegeven is. Toch? 

Wat maakte opoe Ruit zo bijzonder? Was het haar geloof, haar liefde voor God, of iets anders? Ik wil begrijpen waarom ds. P. Blok zo'n heimwee had. En waarom maakte hij zich zorgen over het verdwijnen van de genade van de oude tijd?

Een dag verder...

Wat Ds. P. Blok Vertelt (en mijn vergissing)

Door het voorwoord van ds. P. Blok ontdekte ik dat dit boek helemaal niet over opoe Ruit gaat, maar over haar dochter. Oeps, foutje! Maartje, nog weer een andere dochter, krijg aandacht in het voorwoord! De punten vanaf het lampje 💡 schetsen haar bekering, wat bijna een standaardrecept lijkt voor hoe mensen in die tijd hun bekering beschrijven. Misschien geldt het stiekem ook voor opoe Ruit!

Dit las ik over Maartje

📚 De Dienende Martha: Ze was de dienende Martha. Ze stond altijd klaar om een helpende hand te bieden.
💡 Diepte van de Doodstaat: Ze werd door de prediking van Gods knechten geleid in de diepten van de doodstaat.
😔 Jaloers op Gods Volk: Ze was heilig jaloers op Gods bevestigde volk en schreeuwde in haar hart naar de openbaring van de tweede Persoon van het Goddelijk wezen.
📝 Openbaring aan de Ziel: Ze kon zakelijk vertellen hoe, achter de aanvaarde verlorenheid, Hij aan haar ziel werd geopenbaard.
🚪 Verschil tussen Zoon en Vader: Ze had ervaren dat er een duidelijk onderscheid ligt tussen de voorspraak van de Zoon en de vrijspraak van de Vader.

📚✨👀 Terwijl ik dit schrijf, ben ik nog steeds niet verder dan bladzijde 12. Moet ik nu echt de sprong wagen en verder lezen of op zoek gaan naar het echte boek over opoe Ruit?

Wordt vervolgd...

---

Welke levensbeschrijving of getuigenis is je altijd bij gebleven?

GerGem-meisje Kijkt Over Kerkmuur

Dit schreef ik tijdens mijn brainstorm-periode in 2024

Vandaag deel ik mijn ervaringen over een baantje dat ik niet per se leuk vond, maar waar ik toch mijn best voor deed. 

Een baan!

Na veel solliciteren, zelfs op advertenties uit Engeland, kreeg ik eindelijk een baantje. Ik zeg "kreeg" want zo ervaarde ik dat toen: ik kreeg het uit Gods hand. Mijn rol was voor mijn begrip allesomvattend: huishoudelijke hulp, ziekenverzorgster, praatpaal en rustbrenger. Ik werkte voor de HdS (Hervormde Diakonale Stichting) en vond het niet echt een leuke baan, maar als je iets van God krijgt wil je trouw zijn toch? 

😉 Niet leuk, want alleen schrijven vond ik leuk.

Ik voelde me klein
Het werk was groots en ik voelde me klein. Iedere ochtend bad ik om nieuwe kracht, en ook of de meneer waar ik heen moest niet dood in bed zou liggen. Alles was nieuw voor mij, en ik was er niet voor opgeleid.

Van 15 naar 36 uur
Eerst werkte ik 15 uur per week, maar dat liep al snel op naar 36 uur. Ik racete van adres naar adres, vier cliënten per dag, en niet iedereen begreep dat ik maar zo kort kon blijven. Om op tijd bij al mijn adresjes te komen moest ik zelfs een brommer kopen. "Nee-zeggen" was niet mijn sterke kant, dus kwam ik op de meest verrassende plekken terecht. Het leukste was een woonwagenkamp waar ik me thuis voelde. Had ik daar maar langer kunnen blijven... maar de mevrouw had (jammergenoeg voor mij) niet zo lang hulp nodig.

Witte Puch & Wit Uniform
Hieronder een foto van de brommer en van mijn uniform, wit als sneeuw.

Het heen-en-weer schrift
Nu ligt er een roze heen-en-weer schrift naast mijn laptop. Het stamt uit de tijd van mijn eerste cliënt (de man waar ik voor bad, lees ff terug). Ik checkte hoe het met hem ging, deed huishoudelijk werk, haalde hem uit bed en bracht vooral een portie gezelligheid. Hij woonde op een prachtige boerderij maar zijn geheugen liet hem in de steek en daarom moest er iedere dag iemand om het hoekje kijken.Voordat ik weer wegging, schreef ik hoe het gegaan was. De familie schreef terug hoe zij het vonden gaan.

😍 Leuk stukje om terug te lezen (onder foto)

Wat kan hij mooi zingen (palm 103)

Vanmorgen vond ik verbrande stukjes papier in de gootsteen en voor de kachel. Je vader had geprobeerd zijn pijp aan te steken met dat papier omdat zijn lucifers op waren en hij de aansteker niet kon vinden. Hij had het papier in de vlam van de geiser gehouden. Gelukkig vond ik de aansteker weer; die zat gewoon in zijn zak.

Verder ging alles goed. Hij at drie boterhammen en we dronken samen een kopje koffie. Hij zat lekker op zijn praatstoel en zong mee met de kerktelefoon: psalm 103. Wat kan hij mooi zingen, helemaal uit zijn hoofd!

Over de muur kijken
Voor mij als Gergem-meisje, waren het fijnste momenten als ik op mijn adressen mee kon luisteren naar kerktelefoon van de Hervormde Kerk. bijna alle clienten waren Hervormd [1] en dat mijn eigen kerk de Hervormden niet zo hoog inschatte—ze misten immers de bevindelijke gangen van Gods volk—genoot ik met volle teugen van de kerktelefoon-meditaties.

Zo werd mijn kleine wereld groter en groter. Al kijkend over mijn kerkmuur, ontdekte ik dat de Heere ook in de Hervormde Kerk zijn kinderen had. 

🖊️👴💤 Ik tekende meneer H. terwijl hij sliep in zijn stoel.

God houdt vast

Als ik het graf van mijn ouders bezoek, loop ik vaak even langs het graf van meneer H. om aan hem te denken. God houd vast als Zijn kinderen los moeten laten. Als herinneringen vervagen en je niet meer weet wie je bent, weet God het nog wel. Aan Zijn trouw, zijn liefde komt geen eind.

Lees je ook uit de Bijbel, meisje?

Ik bedenk nu pas hoe bijzonder het was dat hij ondanks zijn vergeetachtigheid, zoveel liefde voor God uitstraalde en benadrukte dat ik ook in mijn Bijbel moest lezen.

---

Zoveel kerken 😳
[1] De mensen waar ik werkte: Nederlands Hervormde Kerk ⛪

[2] Ik: Gereformeerde Gemeente ⛪ of tikkeltje anders: Bevindelijk Gereformeerd

Hoe dichter bij de rechtzaal, hoe goddelozer je je voelt

Uit mijn dagboek

Heer bekeer me toch. 

Het is waar dat wij onze zonden zonden en schuld vergeten. Dat zei de dominee. Maar U vergeet ze niet. Hij zei dat U ze ons ordentelijk voor de ogen zult stellen. 

O Heer, open dan maar mijn levensboek met zonden, maar blijf dan wel mijn hand vasthouden want ik ben er zo bang voor. 

De dominee zei: er moet aan het recht voldaan worden. En hoe dichter bij de rechtzaal, hoe goddelozer een mens zich gaat waarnemen. Maak me toch een boeteling voor U. 

Uit mij is geen vrucht meer in der eeuwigheid. Al mijn gerechtigheden zijn als een wegwerpelijk kleed voor U. Leer me dat toch in te leven. 

Vergeet me niet Heere, verlaat me niet.
Ik voel me zo naar, wat moet ik bidden?

En hoe?

Wie moet ik geloven? De dominee of...

 Uit mijn dagboek 

Daarom raak ik in mijn war. Omdat de dominee zegt, dat zien op de Heere Jezus niet genoeg is. Dat je zonden dan niet vergeven zijn, omdat zien geen hebben is.

Andrew Gray in zijn boekje zegt van wel:

Is hier iemand die graag ontheven wil worden zou willen zijn van de toorn van God? Wordt de zaligheid u niet aangeboden voor een lage prijs? Sla slechts eenmaal uw oog op Christus en u zult de zaligheid hebben, Zie op Mij, wendt u naar mij toe, wordt behouden, alle gij einden der aarde. De eeuwige, volle, de volkomene, de verrukkelijke, de alles te bovengaande zalikgheid wordt u aangeboden voor één blik. 

Is hier iemand die iet op Christus kan zien met beide ogen? Zo zeg ik u, zie dan op mij met één van uw ogen en gij zult de zaligheid hebben. Kent u dat woord niet? "U hebr mij het hart genomen, Mijn zuster, Mijn bruid!"Ik smeek u, ik beveel u, als voor Zijn aangezicht, dat u Zijn aanbieding niet zult versmaden. 

Wie moet ik geloven. Morgen beginnen de catechesaties weer. Ik ga waarschijnlijk naar belijdeniscatechesatie, maar mag dat eigenlijk wel? 

Wilt U me bewaren voor zelfmoord

Uit mijn dagboek

Ik las in mijn Bijbel: 

En in dien iemand gezondigd heeft, wij hebben een Voorspraak bij den Vader, Jezus Christus, den Rechtvaardige. En Hij is een verzoening voor onze zonden en niet alleen voor de onzen, maar ook voor  de zonden van de gehele wereld. 1 Joh. 1:1-2

Mijn gebed: Maar Heere Jezus, ik heb U niet. Al mag ik dan zien dat U nodig bent om een mens zalig te maken daarmee heb ik U niet, zei de dominee. Daarmee kan ik nog niet zeggen: Hij is de mijne, ik ben de Zijne. Heere, wanneer komt die dag? O, komt die dag wel? Zal ik wel bekeerd kunnen worden? Ben ik bekeerd. Is zien op hem genoeg?

Laat me groot van U denken, Heere. Ik geloof dat U me kunt bekeren. Maar of U het wil... Ik bid steeds maar: "Indien gij wilt Gij kunt mij reinigen."

Ik las vandaag hoe die Leen Potappel bekeerd is Heere en dan is alles niets bij mij, dat van Hem is echt. Zo zegt de dominee het ook. Dus begin ik opnieuw en zeg ik: bij mij is alles onecht. 

Heere vergeef, me als er tòch iets van U bij is, vergeef dat dat ik het als onecht bestempeld heb. Ik wil dat niet maar ik weet het gewoon niet meer. Ik voel me wanhopig. Wilt U me bewaren voor zelfmoord? 

Ik las in de D.L . dat U niemand ongelijk gedaan zou hebben als U het ganse menselijke geslacht in de zonde en vervloeking had willen laten om de zonde te vervloeken, want de bezoldiging van de zonde is de dood. Maar hierin is de liefde Gods geopenbaard, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon in de wereld gezond heeft opdat een iegelijk die in Hem gelooft, niet verderve maar het eeuwig leven hebbe

Maar ik kan het niet geloven. Ik ben zo slecht en dan staat er iets verderop: Die dit Evangelie niet geloven, op die blijft de toorn Gods. 

 O kon ik het maar aannemen dat het ook voor mij is. 

Maar als ik het wil, dan krijg ik weer allerlei gedachten: dat ik niet diep genoeg m'n zondenkennis heb ingeleefd, en waar ik de Heere dan voor nodig zou hebben... als ik niet genoeg berouw hebt, dan heb ik Hem ook niet echt nodig. Dan is het niet voor mij.  O dat U maar een engel stuurde, die zei dat het mocht. Dat ik tot U mag komen. 

Ik geloof dat U de Zoon van de levende God bent. Dat U gekomen ben voor de uitverkorenen des Vaders.

Dat is daar maar deel aan zou mogen krijgen...

Ik denk aan opoe Ruit, zei de dominee

Uit mijn dagboek

De dominee zei: 

"Ik denk aan opoe Ruit. In haar genadeleven was zij door al Gods kinderen geacht, haar afgezonderde leven gaf getuigenis naar buiten. Het was een voorrecht zo'n moeder in Israël in de gemeente te hebben. Als we nu om ons heen zien, dan mogen we wel vragen: Waar is de genade van de oude tijd gebleven?”

Maar de dominee zei ook dit in de preek, ik schrijf het over van het bandje:

Wij moeten bekeerd worden. Dat is een zaak van nu. Heden zo gij Zijn stem hoort. Luistert naar de prediking. "Een Profeet uit het midden van ulieden zal u de Heere, uw God, verwekken; naar Hem zult gij horen."

Er staat in Jesaja 61: "Om een blijde boodschap te brengen de zachtmoedigen." Een blijde boodschap. U kunt nog van uw zonden verlost warden. Er is een fontein geopend tegen de zonden en tegen de onreinheid voor het huis van David. U moet aan alles wanhopen, maar niet aan de bediening van Hem, Die Zijn ziel gesteld heeft tot een rantsoen voor velen en ook vandaag nog roept: "Wendt u naar Mij toe en wordt behouden, alle gij einden der aarde, want Ik ben God en niemand meer."

Ook nu getuigt Hij: "Mijn zoon en Mijn dochter, geeft Mij uw hart." Volk Gods, de Profeet uit het midden van u bracht u op de leerschool der genade. Zijn lessen leiden en geven vrucht. "Hij zal leiden het zacht gemoed In het effen recht des Heeren, Die Hem nederig valt te voet, Zal van Hem Zijn wegen leren." Amen.

Ik vraag me af of dat van Opoe Ruit en de oude tijd wel past bij "Wendt U naar Mij toe". De dominee zegt dat hij die genade niet meer vind... Zou het bij mij dan wel echt zijn? Hij zei ook: wordt er nog wel iemand bekeerd in Kootwijkerbroek.

Ik weet het niet.

Dan ga ik zelf maar Bijbel lezen

Hij zei: U moet aan alles wanhopen.

Wanhoop ik genoeg aan alles? 

Ik ben zo'n afschuwelijk monster.

Uit mijn dagboek

De dominee zei: 

"We blijven liggen met ons zondenpak... waar steeds meer bijkomt, wat steeds zwaarder gaat wegen." 

O Heere laat U me er onder bezwijken dan? Is dit waar? Is dit Uw weg? U hebt toch Zelf gezegd: Roep Mij aan in de dag der benauwdheid en ik zal U uithelpen?! En U bent geen leugenaar. 

Ik ben ongelovig, dat is het!

Er is een Jordaan van zonden en schuld tussen U en mij en ik kan niet tot U komen. U staat aan de overkant en ik aan de andere zijde en ik niet alleen. De duivel is ook hier en hij fluistert me van alles in. Heere, stuur hem weg en schenk mij geloof om te zien dat U er al door bent gegaan. Door die zonden en schuld. U hebt ze op Uzelf geladen. Dat lees ik in de boekjes uit papa's kast. En in de Bijbel

 Door Uw striemen zal onze genezing komen. Schenk mij geloof. Openbaar Uzelf toch aan mij. Ik zie geen uitweg meer. Hoe moet ik bekeerd worden? U bent oppermachtig maar U bent ook vrijmachtig. Er zijn uitverkorenen en er zijn verworpenen want U hebt gezegd Jacob heb ik liefgehad maar Ezau heeft U gehaat. 

Heer laat me toch één van Uw uitverkoren kinderen zijn. Ik kan geen kant op, Heere. Een terugweg is er niet, want daar is de satan. O als ik maar één  blijkje van Uw liefde gaf, wat zou dat mooi wezen. Ik kan maar niet tot een oprechte schuldbekentenis komen, het is nooit oprecht genoeg.

Ik ben zo'n afschuwelijk monster.

O dat U maar mijn Heere was.

De eeuwigheid komt er voor u aan

Uit mijn dagboek

9-7-1987

Heere, wilt u de angst wegnemen voor de kerkdienst. Die vreselijk angst waarvan ik de herkomst niet weet. Wilt u die niet toelaten in mijn lichaam. U kunt toch alles, U bent oppermachtig. Maar U bent ook vrijmachtig, zegt de dominee. U kunt doen met Uw schepselen wat U wilt. Verloren laten gaan of behouden laten worden.  Bekeer me zoals U al Uw volk bekeerd. Ontferm u over mij in Uw barmahrtigheid. U heeft toch Zelf gezegd: "Grimmigheid is bij Mij niet."

Dominee zei:

God ontmoeten.

Hij zal de dorsvloer doorzuivere, koren of kaf. De eeuwigheid komt er voor u aan. De ziel die niet met bewustheid in Christus overgaat, dat kan nog alle kanten uit. Doorzoek toch uw lot, hoe zult u rechtvaardig verschijnen voor God. Voorzichtig gedrag met de hel gemaakt.

Al mijn zonden Heere, Heere, ik heb U verloochend met mijn leven en in de Bijbel staat dat U die ook verloochend. Dan is er geen hoop meer voor mij, Dan moet ik eeuwig zonder U leven. Heere Jezus dat kan ik niet. Als U bij me zou zijn in de hel dan ging het nog, maar zonder U...

Vergeef toch mijn zonden, bedek me met Uw bloed.

God kennen en God missen

 Uit mijn dagboek

Godskennis en Godsgemis

Ik snap er niks van. Hoe kun je deze twee dingen nou bij elkaar brengen? Godskennis en Godsgemis. De dominee heeft het vaak over mensen die door de Heere in het gemis gezet worden en een stervend leven gaan leiden. Dan zoek ik en zoek ik en raak ik zo in de war want ik weet niet zeker of ik dat heb. Dus bid ik maar of ik in het gemis gezet mag worden.

Iemand die door God bekeerd wordt, krijgt kennis van God en gaat God missen. Hoe kun je nou iemand kennen die je mist? Hoe kun je kennis van God krijgen terwijl je ALLES nog mist? Of krijgt een uitverkorene eerst kennis van God en gaat de Heere die kennis wegnemen? Of wordt de Heere eerst geopenbaard uit de Bijbel en wordt daarna alles toegesloen en gaat hij daarna God missen? Dan gaat hij al klagend voort, zei de dominee.

Ik snap er niks van.

Wist ik het maar.

Volgens mij moet je heel slim zijn om een kind van God te worden 

De zware dominees praten vaak over het volk van God

 Uit mijn dagboek

Mama heeft een prekenbandje gekregen zonder naam erop. Ze weet dus niet van welke dominee het is, en dat is expres gedaan door iemand van papa's school. Mama heeft geluisterd en vond het een zegen. De preek heeft haar getroost.

Later bleek het van dominee Kattenberg te zijn. Nu voelt mama zich schuldig omdat ze hem altijd te "licht" vond, terwijl ze hem nog nooit had gehoord. In de GerGem heb je lichte en zware dominees. De zware praten vaak over het volk van God, terwijl de lichte meer aandacht besteden aan wat er in de Bijbel staat en geen schema gebruiken voor hun teksten.

Onze dominee gebruikt wel een schema, zegt papa. Ik denk dat mama daarom zo vaak somber is. Ze past niet in dat schema. En ik? Ik snap het nu beter. God laat zich niet in een schema persen. Dat schema staat ook niet in de Bijbel

Het lijkt of U me verlaat als ik naar de kerk ga

Uit mijn dagboek (1987)

Waar bent U Heere? Het lijkt of U me verlaat als ik in de kerk ben. Ik krijg er zulke angstaanvallen. Dan zweet ik en dan krijg ik het verschrikkelijk benauwd en dan krijg ik zo'n buikpijn. Ik ben dan zo bang Heere, en het gebeurt elke dienst vooral bij onze eigen dominee. Het kan zo niet verder... maar ik moet naar de kerk. Dat wil ik want daar kan ik U vinden.

U hebt toch zelf gezegd: te Jeruzalem zult gij vertroosd worden en dat Jeruzalem is toch de gemeente der gelovigen? Dat zeggen de kanttekeningen. Of is dat niet waar? Is de kerk geen gemeente der gelovigen? Of wordt met Jeruzalem het echte Jeruzalem bedoeld. Waar is die gemeente dan wel? Heere neem toch die vreemde angst voor de kerk weg. 

Neem me aan als Uw kind.
Geef me ware overtuiging van mijn zonden.

De dominee zegt: 

De wet blijf eisen!

De eis blijf onveranderd.

U kunt alles maar doet niet alles

U bent vrijmachtig. 

Heere, ik weet het niet meer, ik ben zo moe, En alles is zo doods. Er is geen leven meer, ik zie het niet meer zitten. Help toch Heere. Hoe zou ik ooit bekeerd moeten worden. Hoe zal het de goddeloze vergaan, zei de dominee. U kunt alles, maar ik lig verloren. Ik heb nergens recht op en onze ongerechtheden zijn als een wegwerpelijk kleed. 

Trek me toch tot U

Dominee mist het lieve oude volk van God

Uit mijn dagboek

De dominee heeft het vaak over het lieve, oude volk dat hij mist. En dat wij bekeerd moeten worden zoals God al Zijn volk bekeerd. 

Ik heb opgeschreven wat hij zei:

'Weet u wat ze zeiden op de gezelschappen als er gesproken werd over de ziel die tot de kennis van een geboren Jezus gekomen was? Iemand zei dan: "Ik heb de zalving van de Heilige geproefd. Ik heb gemerkt dat de Heilige Geest mijn ogen geopend heeft voor de dierbaarheid, de beminnelijkheid en de gepastheid van Jezus. Wat werd er dan geantwoord?: "Dan moet Hij nog wel uw deel worden en u moet nog door Hem met God verzoend worden. Dat u geen rust ontvangen mocht, eer dat u Hem als een geschenk van de Vader in die gangen ontvangen mocht." Dat was de taal van de ouden. Zij hadden geen Jezus van vijf letters."

Ik vind het zo moeilijk. Waar moet ik heen? Hoe moet ik bidden. 

"Heere, Ik heb gedaan wat kwaad was in Uw heilige ogen. Is er nog vergeving voor mij? Heere Jezus hoor toch. U bent mijn alles. Maar ik haatte alles wat met U te maken had. Ik wilde niet naar de kerk. Ik had vooral een hekel aan U, Heere Jezus. Ik wilde U niet zien als de Messias; ik vond dat de Joden gelijk hadden. O lieve Heere Jezus, hoe kon ik zo zijn? Waar moet ik heen met dit alles? Ik verwierp U. Hoe kan U me dit ooit vergeven? Milde handen, Heere, laat me ze voelen. Kijk in mijn hart met Uw vriendelijke ogen. 

Bekeer me zoals U al Uw volk bekeerd hebt.

Mag je wel dansen van de Heere?

Daar komt hij weer. Ik sluip op mijn tenen naar de kapstok en houd me muisstil. Zonder parfum kan hij me niet ruiken. M. waarschuwde dat hij kleverig kan zijn, dus vermijd ik hem. Ik hoor zijn voetstappen voorbijgaan en haal opgelucht adem. Het is tijd om naar huis te gaan: een uur in de bus om bij te komen van vandaag.

Uit mijn dagboek:

Ik geniet van mijn stage op Sonneheerdt. Elke dag is anders en vooral de bewegingstherapie vind ik leuk. Ik help ouderen met oefeningen rond hun stoel. Van volksdansen word ik blij, al voelt het dubbel. Mag je wel dansen van de Heere? We dansen in een kring en houden elkaars handen vast. Eerst was het wennen, maar later ging het beter. Ze zeggen dat dit voor blinden een soort gymnastiek is.

Boszoom, waar ik stage loop, heeft 24 bewoners. Sommigen werken in de werkplaats, anderen blijven thuis. Ze zijn zelfstandig en hebben hun eigen kamer, keuken, slaapkamer en badkamer. Ik overweeg verder te gaan in de blindenzorg en misschien IW te volgen, maar ik twijfel over langer naar school gaan. Ik voel me nooit blij op school en de dagelijkse zenuwen maken me angstig. Dat komt door het pesten van vroeger. Ik ben nog steeds zo op mijn hoede.

Tijdens deze stageperiode heb ik geleerd mijn bril op te houden. Vroeger gooide ik hem vaak weg omdat ik hem een rotding vond en me schaamde. Nu besef ik hoe onverantwoordelijk dat was. Hier ontmoette ik mensen die blind of slechtziend zijn, wat me deed beseffen hoe belangrijk mijn bril is. Nu draag ik hem altijd. Mensen in Kootwijkerbroek vragen soms verbaasd: "Hé, heb jij een bril?"

Ja dus.

En ik heb voor het eerst in mijn leven Pesach gevierd. Heb ik daarmee een zonde gedaan? Ik zeg er thuis niks over. Ook niet dat ik het zo mooi vond.

Ik ga mijn rode jas zwart verven

Uit mijn dagboek

Ik heb koorts. Maar ik zeg het niet, want ik wil zo graag naar de kerk. De eerste weken dat de dominee er was, dacht ik dat mijn zin om naar de kerk te gaan wel weer weg zou gaan. Maar het is gebleven, zelfs toen het een keertje preeklezen was.

Wat ik eng vind, is dat de dominee alles van me lijkt te weten. Soms ben ik bang dat hij helderziend is. Dan zegt hij dingen op de preekstoel die ik van binnen voel, en dan krijg ik zo’n rood hoofd. Ik schaam me ervoor, dus vraag ik of de Heere wil maken dat ik niet ga blozen.

Hoe weet de dominee waar ik mee bezig ben? Vanbinnen ben ik zo verdrietig over hoe ik heb geleefd, en als de dominee zegt: "Lever toch je wapens in," dan wil ik dat direct doen, maar ik weet niet hoe. Hij zei ook dat iedere zonde een klap in Gods aangezicht is, een bliksemschicht naar de hemel.

Wat heb ik gedaan? Hoe zou zo’n machtige, heilige God vanuit Zijn heiligdom willen neerzien op een meisje zoals ik? Ik vraag of de Heere Jezus voor me wil bidden. Hij bidt toch altijd voor Zijn volk? Maar dat is het probleem, daar hoor ik niet bij dus bad ik gisteren: mag ik alstublieft bij Uw volk horen, Heere? Bekeer me toch, bekeer me toch zoals U al Uw volk bekeerd.

Nu is het tijd om naar de kerk te gaan. Ik weet wel dat de dominee niet helderziend is op een slechte manier. Ik ben niet dom ofzo, ik voelde me gewoon vreemd en schaamde me. Dus ik hoop dat ik niet ga blozen in de kerk.

Ik ga mijn rode jas ga verven. Ik ga hem zwart maken want ik wil zo graag bij Gods volk horen.

Als God je bekeerd, gaan je oorbellen uit

Uit mijn dagboek

Vandaag kon ik de verleiding niet weerstaan en heb ik die clipoorbellen met de glinsterende steentjes gekocht. Mijn hart klopte van opwinding toen ik ze in mijn handen hield. Maar ergens in mijn hoofd fluisterde een stemmetje: "Als God je bekeerd, gaan je oorbellen uit. Bij mam zie je alleen nog klein vlekje, waar haar oorbellen zaten. Het voelde als een zonde, zei ze. Als je de schuldbrief thuiskrijg, ontdek je dat je overal jezelf mee bedoelt. Zelfs met je oorbellen.

De Israëlieten moesten al hun sieraden afdoen van God. Dat staat in de Bijbel:

"Zeg tot de kinderen Israëls: Gij zijt een hardnekkig volk; in een ogenblik zou Ik in het midden van ulieden optrekken, en zou u vernielen; doch nu, legt uw sieraad van u af, en Ik zal weten, wat Ik u doen zal. De kinderen Israëls dan beroofden zichzelven van hun versierselen, verre van den berg Horeb."

Ik voelde me schuldig maar deed het toch. Ik keek eerst om me heen of niemand me zag. Toen liep er mee naar de kassa en kocht ze. Nu zijn ze van mij en ik vind ze zo mooi. Ik hou van alles van glinstert. Thuis zal ik ze niet dragen hoor, alleen op school.

Friedenstimmedag

Uit mijn dagboek

Vandaag was een mooie dag.
Samen met mam ging ik naar de grote kerk in Amersfoort en het was net alsof we een andere wereld instapten. Op het podium stonden vrouwen die "Welk een vriend is onze Jezus" zongen, maar dan in het Russisch! Sommigen hadden een hoofddoekje op en ze klonken echt als engelen. Ze keken zo rustig blij en het zingen over de Heere Jezus maakte dat ik dat soort heimwee weer voelde.

Hadden wij in de kerk maar zulke mensen. Ze stralen.

En ze zingen echt over de Heere Jezus.
Zij wel

De dominee, Oscar Revinius, vertelde dingen die me echt raakten. Ik voel steeds maar dat er iets moet veranderen in mijn leven, en hier op Friednenstimme dag ook dat God dat wil. Ik wil het bandje hebben. Het moet anders. Wat als er bij ons vervolging komt zoals in Rusland. Ik weet niet hoe het dan moet met mij.

Nu ga ik kaarten schrijven naar vervolgde christenen in Rusland, om ze te bemoedigen. Kleine dingen kunnen echt een verschil maken. En ik leer Russisch, van cassettebandjes van mijn oom.

Maar ik heb school ook nog. Ik schrijf een werkstuk over depressies, psychoges en verschillende manieren waarop ernaar gekeken wordt. Daar moet ik veel voor lezen en onderzoeken. Het zal ook op mijn mondeling behandeled worden. Verschrikkelijk. Mondeling. Ik neem valdispertjes als het zover is.

Als ik klaar ben met de Intas ga ik werk zoeken.

En ik ben bezig met een boek.

We krijgen een dominee

Uit mijn dagboek

We krijgen een dominee. Ik hoorde het van een paar meiden, die aan het pingpongen waren in de kantine van school. Ze zeiden dat hun dominee wegging naar Kootwijkerbroek.

Ik vind het zo fijn dat we weer een dominee krijgen maar ik merk dat papa en mama er niet zo blij mee zijn Ze hebben bedenkingen. Dat krijg je als je dominees met elkaar vergelijkt. Onze andere dominee ging met emiritaat en dat we zo gauw een andere krijgen is bijzonder. 

Hoe zou hij er uitzien?

Morgen moet ik met de brommer mee, achterop bij M, een vriendin van mij en ik ben zo bang dat we zullen verongelukken. Doet sterven zeer? Ik weet het niet? Kan ik sterven? Hoe weet je dat de Heere Jezus je bekeerd heeft? Waar ik mee zit is dat ik mezelf zo goed vind. Is dat niet raar? Niet dat ik me beter dan een ander voel, het is een heel apart gevoel. Ik zal er nog eens op ga letten wat het precies is, oké?

"Heere Jezus bekeer me toch. U hebt toch gezegd dat we niet tevergeefs zullen zoeken. Geef me toch zonndenkennis. Leer me U liefhebben. Ik weet het ook niet hoor."

God komt om Zijn recht

Uit mijn dagboek

Het onweerde verschrikkelijk dus ben ik beneden gaan slapen in de logeerkamer. Het duurde zo lang... Ik heb me nog nooit zo angstig gevoeld. God kwam om zijn recht. Ik voelde dat Hij het op mij voorzien had. Is Hij niet een Vader, waar is Zijn eer? Ik heb Hem niet geeerd. Hij is een vertoornd rechter. Ik heb alleen maar liggen smeken of Hij me wilde laten leven. “Bekeer me toch alstublieft tot u. U kunt toch alles. Vergeef toch dat ik nooit heb willen luisteren.”

Nu heb ik barstende hoofdpijn. Dat komt door het slaaptekort. Ik denk dat ik heel ver van God af ben. De Heere heeft Paulus stilgezet. Dat is de goede kant. Maar het kan ook de andere kant op gaan. Ne zoals bij Ananias een Safira. Ze deden dingen die niet goed waren en boem bats, ze waren in één klap dood. Daar was geen genade meer voor en ik ben zo bang dat dat ook bij mij zal gebeuren. Ik wil de zin van God doen, ik wil Hem geen verdriet geven. Maar misschien hoort Hij me niet, omdat ik Hem heb zo lang heb laten roepen. En wat is echt spijt hebben? Heb ik dat wel? Ik moet zondekennis hebben... anders kan ik niet bekeerd worden. Ik heb geen recht op God...

Hoe moet ik tot Hem komen. Ik hoor dat niet in de kerk

Alsjeblieft geen onweer meer.

O en ik heb alles wat ik geleend had, teruggegeven op school. Ook de tien gulden van een half jaar terug. S. wist niet eens meer dat ik het van haar geleend had maar ik wel. Ik wil niet meer zondigen. 

De God van opa leeft nog

Uit mijn dagboek

 

Ik wilde eigenlijk niet kijken. Ik zat bij de telefoon, in de woonkamer van opa in de flat. Af en toe belde er iemand en dan zei ik: het gaat niet goed met hem. Opa lag op een klein kamertje beneden. Opeens kwam mama binnen en ze zei: "Als je opa levend wil zien, nu kan het nog." Ik wilde niet want ik ben zo bang voor lijden. 

Toch liep ik mee.. o wat schrok ik. Het was eng, herkende opa niet meer. Zo uitgemergeld en zijn mond hing open, en dan die ogen. Ik viel bijna flauw maar mama zei: geef opa maar een hand, Aritha. En ze zei iets tegen opa dat we de zefde naam hadden. Hij heet Arie en ik Aritha.

Ik voelde de kille vingers van de dood. Sterven is iets verschrikkelijks. Je moet er helemaal alleen doorheen. Wat voelde ik me opgelucht dat ik weg kon bij opa. Op de gang haalde ik diep, diep, diep heeeel diep adem. 

Mama zei dat ze samen gezongen had bij opa, samen met haar zus en broer. Ze kan heel niet mooi zingen maar ze deden het omdat hij het wilde. Als ik t goed onthouden heb was het deze: 

Maar (blij vooruitzich dat mij streelt)
ik zal ontwaakt, Uw lof ontvouwen
U in gerechtigheid aanschouwen
verzadigd met Uw Goddelijk beeld.

Opa kòn sterven, zijn zonden zijn vergeven. Toen ik opa zo zag liggen, wist ik opeens dat het niet waar was die reincarnatie. Er is een God die leeft en als je onbekeerd sterft is het voor eeuwig te laat. Ik moet de Hem gaan zoeken. 

---

Opa is gestorven. Hij is ook al begraven. Op het graf zei dominee R: "Opa is niet meer, het gras verdort, de bloem valt af. Maar de God van opa leeft tot in alle eeuwigheid. Zoek Hem dan terwijl Hij te vinden is." Daar denk ik steeds aan: de God van opa leeft nog

DE GOD VAN OPA LEEFT NOG 

Ik heb zo vaak heimwee

Uit mijn dagboek

Ik heb zo vaak heimwee. Maar ik weet eigenlijk niet eens waarnaar.

Soms denk ik dat het komt omdat ik een Zeeuws meisje ben en hier op de Veluwe woon. Dat ik gewoon naar Zeeland verlang. Omdat pap en mam er naar verlangen. 

Maar volgens mij is het dat niet alleen. Het zit veel dieper.

Ik heb zo vaak het gevoel dat er méér moet zijn dan dit. Alsof ik ergens naar verlang, maar ik weet niet waarnaar. En soms is dat gevoel zo sterk dat ik denk dat het me nog eens helemaal zal verzwelgen.

Het is een soort heimwee naar iets wat ik niet eens ken. Dat klinkt natuurlijk raar.

Misschien is het heimwee naar een plek waar alles gewoon goed is. 

Ik weet het niet. Ik weet alleen dat dat ik heimwee heb

naar een onbekend iets

en dat ik me verdrietig bij voel

maar het is geen verdriet met pijn

meer van verlangen

Maar naar wat?