Mag je wel dansen van de Heere?

Daar komt hij weer. Ik sluip op mijn tenen naar de kapstok en houd me muisstil. Zonder parfum kan hij me niet ruiken. M. waarschuwde dat hij kleverig kan zijn, dus vermijd ik hem. Ik hoor zijn voetstappen voorbijgaan en haal opgelucht adem. Het is tijd om naar huis te gaan: een uur in de bus om bij te komen van vandaag.

Uit mijn dagboek:

Ik geniet van mijn stage op Sonneheerdt. Elke dag is anders en vooral de bewegingstherapie vind ik leuk. Ik help ouderen met oefeningen rond hun stoel. Van volksdansen word ik blij, al voelt het dubbel. Mag je wel dansen van de Heere? We dansen in een kring en houden elkaars handen vast. Eerst was het wennen, maar later ging het beter. Ze zeggen dat dit voor blinden een soort gymnastiek is.

Boszoom, waar ik stage loop, heeft 24 bewoners. Sommigen werken in de werkplaats, anderen blijven thuis. Ze zijn zelfstandig en hebben hun eigen kamer, keuken, slaapkamer en badkamer. Ik overweeg verder te gaan in de blindenzorg en misschien IW te volgen, maar ik twijfel over langer naar school gaan. Ik voel me nooit blij op school en de dagelijkse zenuwen maken me angstig. Dat komt door het pesten van vroeger. Ik ben nog steeds zo op mijn hoede.

Tijdens deze stageperiode heb ik geleerd mijn bril op te houden. Vroeger gooide ik hem vaak weg omdat ik hem een rotding vond en me schaamde. Nu besef ik hoe onverantwoordelijk dat was. Hier ontmoette ik mensen die blind of slechtziend zijn, wat me deed beseffen hoe belangrijk mijn bril is. Nu draag ik hem altijd. Mensen in Kootwijkerbroek vragen soms verbaasd: "Hé, heb jij een bril?"

Ja dus.

En ik heb voor het eerst in mijn leven Pesach gevierd. Heb ik daarmee een zonde gedaan? Ik zeg er thuis niks over. Ook niet dat ik het zo mooi vond.