Friedenstimmedag

Uit mijn dagboek

Vandaag was een mooie dag.
Samen met mam ging ik naar de grote kerk in Amersfoort en het was net alsof we een andere wereld instapten. Op het podium stonden vrouwen die "Welk een vriend is onze Jezus" zongen, maar dan in het Russisch! Sommigen hadden een hoofddoekje op en ze klonken echt als engelen. Ze keken zo rustig blij en het zingen over de Heere Jezus maakte dat ik dat soort heimwee weer voelde.

Hadden wij in de kerk maar zulke mensen. Ze stralen.

En ze zingen echt over de Heere Jezus.
Zij wel

De dominee, Oscar Revinius, vertelde dingen die me echt raakten. Ik voel steeds maar dat er iets moet veranderen in mijn leven, en hier op Friednenstimme dag ook dat God dat wil. Ik wil het bandje hebben. Het moet anders. Wat als er bij ons vervolging komt zoals in Rusland. Ik weet niet hoe het dan moet met mij.

Nu ga ik kaarten schrijven naar vervolgde christenen in Rusland, om ze te bemoedigen. Kleine dingen kunnen echt een verschil maken. En ik leer Russisch, van cassettebandjes van mijn oom.

Maar ik heb school ook nog. Ik schrijf een werkstuk over depressies, psychoges en verschillende manieren waarop ernaar gekeken wordt. Daar moet ik veel voor lezen en onderzoeken. Het zal ook op mijn mondeling behandeled worden. Verschrikkelijk. Mondeling. Ik neem valdispertjes als het zover is.

Als ik klaar ben met de Intas ga ik werk zoeken.

En ik ben bezig met een boek.