De preek was mooi

 Annelies is vandaag jarig. Ze is al best oud geworden. Negentien jaar.

Vandaag werd Evelien begraven. We gingen met de hele klas naar de Hervormde kerk. Daar hield dominee Fluitjes een preek. Het was erg mooi. Na de preek mochten we Evelien nog even zien. Mijn buik deed pijn en ik moest zo nodig naar de wc. Maar iedereen van de klas liep al, dus ging ik maar mee in de rij.

Evelien lag in een smalle kist en ze had dat leuke rode zomerjurkje aan. Bij haar slaap zat een pleister en op haar wang een snee. Dit was de laatste keer dat ik haar zag. Daarna gingen we haar begraven. Precies op de verjaardag van mijn zus, op maandag 7 mei.

---

Nu is het zoveel jaar later en kijk ik naar die woorden in mijn dagboek: het was erg mooi. Ik had nog niet eerder een preek mooi gevonden.

De dominee heet eigenlijk geen Fluitjes, maar F. Luitjes.

Wat zou ik graag weten waar de preek over ging. Ik ben het vergeten. Leeft deze dominee nog? Zou hij de begrafenis van Evelien herinneren? Wat deed dat met hem?

Zoveel vragen.

Evelien is gestorven

 Ik oefende mijn les op het orgel toen de bel ging. Mama legde haar breiwerk neer en zei verbaasd: “Vrouw Vlastuin.” Ze liep naar de gang om de voordeur open te doen en toen hoorde ik vrouw Vlastuin met een huilende stem zeggen: “Evelien S. is onder een auto gekomen, ze was op slag dood.”

Néé! Vrouw Vlastuin had het vast niet goed gehoord. Maar het was wel zo. Mijn vriendinnetje was verongelukt.

Die avond kwam mama op het randje van mijn bed zitten. Dat vond ik fijn. Ze zei dat papa ging condoleren met de andere meesters en juffen en dat ik niet mee hoefde. Ze bleef nog eventjes bij me zitten.

Toen ze weg was, kon ik niet slapen. Ik moest steeds aan dat ene stukje denken, in mijn dagboek. Over dat Evelien gelogen had en iets naars over papa zei. Daardoor waren we minder goede vriendinnen geworden, omdat ik daar boos over was. Dat wist zij niet, maar ik wel, want ik ging gewoon met iemand anders spelen.

Ik pakte mijn dagboek en schreef: “Nu heb ik spijt van wat ik op de vijfde bladzij van mijn dagboek over Evelien gezegd heb.”

Ik had zo’n spijt, voelde me zo schuldig en hoopte dat Evelien in de hemel zou zijn. Ze was hervormd, maar ze had wel een bekeerde oma.

Misschien hielp dat.

Het liedje

Mijn kamer heeft een groot raam. Soms zitten er allemaal druppels op en die veeg ik weg met mijn hand.

Ik heb ook een vensterbank en daar staat een houten naaidoos op. Aan de binnenkant heb ik een liedje geschreven:

“Als ik in gedachten sta
bij het kruis van Golgotha”

Alleen de eerste regel, want het schrijven lukte niet zo goed. Je kunt de letters niet zo goed zien op het hout.

Ik vind dit een mooi liedje. Op school zingen we veel mooiere liedjes dan in de kerk. Met een triangel erbij en een tamboerijn.

Dat vind ik zo leuk.

Oma is gestorven

Negende snippet uit 2024

Moab is mijn waspot

Ze had de Bijbel op z’n kop en las Psalm 108 hardop voor na het eten. Ik zat aan de keukentafel en keek hoe ze dat deed:
“Moab is mijn waspot, op Edom zal ik mijn schoen werpen!”

Later zei mama dat oma de psalm uit haar hoofd kende en dat ze niet meer goed in haar Bijbel kon lezen omdat ze bijna blind was. Maar ze keek toch echt in de Bijbel toen ze het over de waspot had.

Ik gaf haar mijn boekenlegger, omdat mama zei dat het leuk voor oma was. Best jammer, ik had hem op school geborduurd, net af, en wilde hem zelf houden. Ik zag wel dat oma blij was. Ze streek de stof glad en ging met haar vingers over de steekjes. Toen legde ze hem in haar Bijbel.

Nu kan ik nooit meer cadeaus geven, want ze is gestorven.

Toen mama naar het ziekenhuis ging, kroop ik verdrietig in de kast. Ik bad en bad, op de bodem van die kast, onder mama’s hangkleren, of God haar beter wilde maken. Dat deed Hij niet.

Oma is gestorven en ik denk dat het komt omdat ik niet goed genoeg gebeden heb.

Gelukkig hoef ik niet mee naar de begrafenis, maar ik vraag me wel af: zou oma haar schort aan hebben in de kist?

Is het in de hemel altijd kerk?

Achtste snippet uit 2024

De dominee zei dat het in de hemel altijd kerk is. Mama zegt dat ook wel eens.

Ik krijg pijn in mijn buik van naar de kerk gaan. Als mama weer wegloopt onder de preek, ben ik bang dat er iets ergs met haar gebeurt. Gelukkig blijft papa altijd zitten en kan ik zijn hand vasthouden. Dat is fijn.

Papa heeft van die blauwe aders op zijn hand en soms duw ik erop met mijn vinger. Dan komt er een bobbeltje.

En als mama er niet is, krijg ik meer snoepjes.

Op zaterdagavond ben ik al bang voor de geldzakken. Wat als ik ze laat vallen? Soms moet ik opstaan tijdens de dienst om een zakje door te geven. Dan kijkt iedereen naar me.

Ik vraag me af of ze in de hemel ook geld ophalen, of is dat daar niet nodig? En wie zou er eigenlijk preken in de hemel? Moet je dan ook in rijtjes zitten?

Ik bedenk nieuwe verhaaltjes in de kerk, dan is het zo voorbij. Als ik dat niet doe, krijg ik pijn in mijn buik.