Herinnering aan wat ik nooit durfde te zeggen
Elke zaterdag gaan papa en ik op school de vuilniszakken klaarmaken, want op maandag komt de kraakwagen.* We doen dat in het kachelhok. Het ruikt daar altijd zo lekker en ik vind het fijn om papa te helpen.
Maar vandaag was het anders.
We moeten goed uitkijken voor de oude vriend van mijn zus. Papa heeft al met hem gepraat, maar hij wil nog een keer en nog een keer. Papa wil dat niet steeds. Mama vindt hem gevaarlijk. Ze is bang. Daarom deed papa de schooldeur op slot voordat we naar het kachelhok gingen.
Ook al is papa bij me, ik ben bang. Mijn hart klopt zo hard dat ik het in mijn keel voel. Ik dacht dat ik voetstappen hoorde. Iemand die langs het raam liep. Waarom wil hij steeds praten. Wil hij mijn zus terug?
Ik stond net bij de schooldeur en keek door het grote raam naar buiten. Toen zag ik papa aankomen. Hij kwam van links, bij het fietsenhok vandaan. Ik wilde snel de deur voor hem opendoen, hem binnenlaten en de deur daarna weer op slot doen.
Maar toen hoorde ik papa àchter me. Hij kwam uit de personeelskamer. Papa was helemaal niet buiten. Toch had ik hem buiten zien lopen.
Ik durf het tegen niemand te zeggen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten