Vierde snippet uit 2024
“Jij mag niet eens vloeken van je vader,” zei hij.
Ik keek omhoog in zijn bruine ogen. Hij zat op het muurtje bij de schoolingang. Zijn twee vrienden hingen ertegenaan. Het was woensdagmiddag.
“Jouw vader is stom. Jij mag niks van hem.”
Ik wiebelde van mijn ene been op het andere. De randen van mijn kaplaarzen schuurden langs mijn blote kuiten.
“Je mag niks van je vader.”
Papa was niet stom.
Papa was mijn alles.
Toen zei ik de allerergste vloek.
De jongen met de bruine ogen sprong van het muurtje en lachte.
Ik lachte niet.
Ik slofte naar huis.
Had ik papa nu genoeg verdedigd?
Ik stopte de vloek diep, diep weg. Het voelde alsof ik iets had ingeslikt dat niet zakken wilde. De vloek brandde in mijn lijf.
God zou me ervoor straffen.
Papa was mijn alles.
Toen zei ik de allerergste vloek.
De jongen met de bruine ogen sprong van het muurtje en lachte.
Ik lachte niet.
Ik slofte naar huis.
Had ik papa nu genoeg verdedigd?
Ik stopte de vloek diep, diep weg. Het voelde alsof ik iets had ingeslikt dat niet zakken wilde. De vloek brandde in mijn lijf.
God zou me ervoor straffen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten