.jpeg)
Ik herinner me de woorden uit een rood boek. Ze weerspiegelden mijn eigen verlangen naar God en mijn zoektocht naar vergeving bij Jezus. De preken op zondag waren vaak gevuld met voorwaarden voor het mogen vluchten naar Jezus. Dit maakte me onzeker over mijn status als kind van de Heere. Elke dag onderzocht ik mijn ziel, maar ik miste vaak de dingen die volgens de dominee bij Gods ware volk hoorden.
Toch herkende ik de schreeuw van het hert uit het rode boek van ds. E. Venema. Davids dorst was ook mijn dorst, zijn God mijn God. Ondanks dat het aanschuurde tegen wat mijn eigen dominee zei, vond ik troost in wat ik las:
“Gelukkig het volk dat dorst naar God en Christus. Wanneer zullen ze vertroost worden? Zoals een moeder de tijd voor haar kind kent, kent de Heere de tijd voor Zijn dorstende kinderen. Wacht en verlaat u op de Heere.”
Ik besloot geduldig te wachten en te hopen op de God van David. 🙏⏳
Geen opmerkingen:
Een reactie posten