Jehova's Getuigen

Uit mijn dagboek

Vandaag stond ik weer bovenaan de trap, terwijl papa aan het praten was met de Jehova's Getuigen aan de deur zag staan. Elke keer als ze komen, voel ik zenuwachtig. Ik krijg er pijn in mijn buik van want ik ben bang dat ze mijn vader omver praten. Maar dat is niet zo. Hij weet zo veel, vooral als het gaat om de Bijbel in het Hebreeuws en Grieks.

 

Ik voel me klein in vergelijking met hem. Ik weet zo weinig over God en de Bijbel. Ik zou nooit zo'n  gesprek kunnen voeren als hij dat doet. Maar dat gaat veranderen. Ik heb besloten om de Bijbel weer te gaan lezen en teksten uit mijn hoofd te leren. 

Mama is er niet blij mee dat papa met d Jehova's Getuigen praat. Zij zegt dat ze alleen maar proberen om ons over te halen tot hun geloof. 

Papa heeft er boekjes over en die lees ik nu. Interessant. 

Ze hebben een eigen bijbel en ze geloven dat Jezus de Aartsengel Michaël is, het hoogste geschapen wezen. Ik ga mijn best doen op catechesatie. Ook omdat het zielig voor papa en mama is, als ik niet bekeerd zou worden. Ik wil hen geen verdriet doen. 

We hebben jammergenoeg geen dominee meer want die ging met emeritaat omdat hij telkens ziek was op zondag. Nu hebben we preeklezen. Ouderling B. kan wel goed lezen hoor maar de andere niet zo en hij huilt de preek op hoge toon. Aan het eind gaat die toon omlaag en zegt hij amen. Daar kan hij niets aan doen. Zo is hij nu eenmaal. Hij heeft wel mooie haren.