Uit mijn dagboek
O en ik lees nu wel weer in mijn Bijbel. Ik lees voordat ik ga slapen. Als ik er geen zin in heb voel ik me slecht. Als ik het expres vergeet, dan zegt een stemmetje in mijn hoofd: jij kan nooit meer aanspraak maken op God.
Ik lees op 'n zachte fluistertoon en wacht bij de komma's ander snap ik er niks van. Ik denk dat ik ver van God af ben; ik probeer niet eens meer te luisteren naar de preek. Zondag ook weer. Ik kan het gewoon niet, het is saai. Toen heb ik die avond gebeden: "Zie je wel God, dat ik niet luisteren kan?" Maar ik wil eigenlijk helemaal niet luisteren, ik wil veel liever dromen. Vooral als het preeklezen is. Ik bid elke keer of de Heere wil maken dat ik van Hem ga houden en van alles wat bij Hem hoort. Maar ik hou er gewoon niet van. Ik vind de psalmen die we zingen ook niet mooi en het duurt zo lang voordat er een versje uit is.
Ik geloof echt wel dat er een God bestaat, ook dat hij de wereld geschapen heeft. De Bijbel is een heel erg wijs boek en geldt voor altijd. Maar ik krijg er steeds meer een hekel aan. Ik lees er alleen in om het onheil op afstand te houden want wie God verlaat heeft smart op smart te vrezen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten