Hare Krishna

Uit mijn dagboek

Ik heb een werkstuk geschreven over de Hare Krishna Gemeenschap voor godsdienst. Het trekt me zo. Ik vind dat er veel goede dingen inzitten. Eigenlijk kunnen ze in de GerGem een voorbeeld nemen aan de Krishna gelovigen. Ze leiden een rijk leven op de beste en enige manier. God dienen en zijn voorzienigheid aanvaarden. Ze hechten geen waarde aan geld en uiterlijkheden.

Ze kleden zich sober en toch zien ze er vrolijk en gezond uit.

Veel vrolijker dan al dat zwart in Kootjebroek. Ik hou van oranje. Eén ding is niet goed natuurlijk. De Hare Krishna beschouwt Jezus niet als God. Prabhupada zei alleen dat Hij hem als een grote goeroe zag.

Ik doe elke dag yoga oefeningen en probeer om los te komen van mezelf. Als je in vervoering raakt kom je tot je eigenlijk ik. Ik zet een LP op met muziek uit India en als je maar lang genoeg oefent kom je in trance. Dan kun je mooie dingen zien, bijvoorbeeld een prachtige ondergaande zon. Het lukt me nooit want ik ben te snel afgeleid. Ik vind het zo lekker om in de lotuszit te zetten.

Ik wil echt wel graag bekeerd zijn. Ik wil de zin van God doen. Ik wil Hem geen verdriet geven. Misschien hoort Hij mij wel niet. De Hare Krishna trekt aan me. ’s-Nachts ben ik ontzettend bang voor demonen. Dan doe ik mijn ogen stijf dicht en kruip ik diep onder de dekens.  

Ik heb geen puf om me om te bekeren. Mijn bijbeltje ligt in de kerk. Wat een verdriet moet dat God geven. Ik moet wat beter mijn best doen.

Ga ik doen