Ik geloof in een vorige leven. Of toch niet?

Uit mijn dagboek 

Misschien ben ik omgekomen bij een ongeluk met een trein, in mijn vorige leven. Daarom ben ik zo bang voor spoorwegovergangen. Reïncarnatie, ik geloof in een vorig leven.

Misschien kan ik daar een boek over schrijven.

En toch geloof ik het niet echt. Of toch wel? Maar ik kan me wel voorstellen dat anderen het geloven. Ik zou het ook kunnen geloven. En hoe meer ik het geloof, hoe banger ik word. Nee, ik geloof het echt niet.

Ik schaam me zo. Cobie B. logeerde bij mij. Ze is mijn vriendin en voordat we naar bed gingen, knielde zij voor haar bed om te bidden. Wat? Doen mensen dat echt? Voor hun bed knielen als ze al bijna volwassen zijn?

Wanneer heb ik voor het laatste gebeden? Ik voel me verdrietig. Nee, ik geloof niet in incarnatie. Ik speel alleen met de gedachte. Ik weet dat de Bijbel waar is en het andere niet. Maar dat Cobie zo bewust knielde en bad. Daar denk ik steeds aan.

En ook dat Gerard van Haaren school tegen me zei: je moet niet zo vloeken. We hebben maar één jongen in de klas en juist hij zei dat. Nu doe ik echt mijn best om dat niet meer te doen. Ik denk dat hij verliefd is op Dinja. Hij is echt heel christelijk. Maar ja, zijn vader was dominee. Dan heb je meer kans om bekeerd te worden. Ik vind zijn ribbroek niet leuk. Poepkleur.

Ik verzin nu andere stopwoordjes.