Pas op dat je niet trots wordt

Zesde snippet uit 2024

Mama had vroeger kastanjebruin haar. Ze zorgde er goed voor. Om het nog mooier te maken, liet ze er krullen in zetten bij de kapper. 

Maar God, die alles ziet en weet, vond dat niet goed. Hij zag dat ze te veel met haar uiterlijk bezig was. Daarom maakte Hij haar kapsel dunner en dunner.

In Kootwijkerbroek had ze nog wel wat haar. Soms moest ik het goed leggen, zodat niemand de kale plekken boven op haar hoofd zag. Ik vond dat zielig. Vooral omdat ik zelf vaak complimentjes kreeg over mijn vlechten.

Op een dag zei ze: ‘Je vlechten zijn je enige schoonheid. Pas op dat je er niet trots op wordt. Kijk maar naar wat er met mij gebeurde.’

Ik weet nog precies waar we liepen. 

Als ik mijn ogen sluit, hoor ik het geluid van haar schoenen.
Pok-pok. Pok-pok.
Hakken op vierkante stoeptegels.

Toen we thuis kwamen deed ik gelijk mijn rode jas uit en roetsjte de trap op naar de badkamer. Ik ging op mijn tenen staan om in de spiegel te kijken. Toen trok ik aan mijn vlechten.

Tsjak. Tsjak.

Wat een opluchting dat ze er niet afvielen. Ik wilde mijn haar echt niet kwijt. Vooral mijn pony niet. Want dan zou iedereen mijn koffievlek* zien.

---

*Mijn eigen kinderwoord voor de grote bruine plek op mijn voorhoofd.