Schatkist vol herinneringen

Geschreven in april 2024 

(toen ik nog dacht ik een boek zou schrijven)

In plaats van te schrijven, ga ik op mijn bed zitten met een doos.

Een gewone bruine kartonnen doos, die ik zojuist stapje voor stapje van zolder naar beneden heb gedragen. Voorzichtig op de trap, want de doos is gescheurd en de bodem heeft zijn beste tijd gehad.

Ik haal er het ene na het andere uit. Kaarten. Brieven. Foto’s. Oude schriftjes. Kleine dingen waarvan ik allang vergeten was dat ik ze bewaard had. Dingen die op zichzelf nauwelijks waarde hebben, maar die ineens een deur openzetten naar vroeger.

O ja. Dat was toen. Die persoon. Dat huis. Die vakantie. Die tijd van mijn leven.

Sommige herinneringen maken me aan het lachen. Bij anderen weet ik onmiddellijk weer hoe iets voelde, terwijl ik er al jaren niet meer aan dacht.

Ik ben overal en nergens.

Alleen kom ik zo nooit aan het schrijven vandaag

Heb jij ook zo’n doos?
Zo’n heel gewone doos die voor niemand iets bijzonders lijkt, maar die voor jou een complete schatkist vol herinneringen is?