Ik durfde het niet te zeggen omdat ik me ervoor schaamde

Uit mijn dagboek

"Mama, als u dit ooit nog eens te lezen krijgt, ik draai 's avonds laat geen muziekcassettes hoor, maar preken. Ik durfde het niet te zeggen omdat ik me ervoor schaamde."

Nu kan ik erom lachen; raar dat het dan weer in het herinnering komt nu ik het lees. Dat speciale moment. Ze was bezorgd. Ze vond het erg dat ik muziekcassettes luisterde. Maar ik deed dat niet, ik luisterde naar preken. Het tekent de sfeer in ons huis. Ik was niet open, zij vroeg niet door

Ze was zo bezorgd. Ze vond het erg dat ik naar muziekcassettes luisterde. Een jaar daarvoor luisterde ik natuurlijk naar al die rare langspeelplaten. Ze heeft zich zorgen gemaakt maar nooit geuit. Nu uitte ze zich... maar het was niet wat ze dacht.

Ik hoefde me niet te schamen voor mijn preek-luisterij. Ik denk ook dat het woordje "schamen" niet het juiste woord was voor wat ik van binnen ervaarde. Onze dominee zei: die eerste roerselen, daar loop je niet mee te koop. Daarom speelde alles wat ik dacht en deed zich af op mijn zolderkamer. En in mijn hart.

Mijn moeder heeft het dagboek nooit gelezen. 

En ik lees dit na zoveel jaar en sluit het meisje van toen in mijn hart.

Ach lieverd...