Geschreven in 2024
Ik vind het zo jammer dat ik dingen vergeet. Maar ik merk, doordat ik veel dingen vastgelegd heb, dat je soms maar een paar zinnen nodig hebt om een herinnering weer terug te roepen.
Tip om mooie dingen minder snel te vergeten:
Schrijf ze op. Koester het als een klein moment van reflectie. Noteer het in een dagboekje. Hoe klein ook, deze momenten kun je later teruglezen, en vaak brengt één zo’n zin de hele herinnering tot leven.
Dat had ik vandaag met het onderstaande stukje. Ik maakte opnieuw kennis met mijn moeder*, via mijn eigen oude tekst.
Juli 1989
Een bijzondere zondag
Mama heeft een zwak zenuwgestel. Ze heeft een moeilijke oorlogsjeugd gehad. Ze twijfelt vaak aan haar genadestaat—of haar zonden vergeven zijn—maar er zijn toch tijden in haar leven geweest, zegt ze, die niet meer uit te wissen zijn. Momenten waar ze soms over mag vertellen. Ze is een uitziende vrouw.Pas was het vaderdag, op een zondag. Ze vertelde dat ze die ochtend wakker werd en zich ontzettend verdrietig voelde. Het was vaderdag, maar haar vader had ze niet meer. En de laatste tijd miste ze haar ouders enorm. Drie jaar geleden zijn ze kort na elkaar overleden. Dus daar zat ze, zichzelf te beklagen. Maar toen kwam de HEERE met deze tekst in haar gedachten: “Ben Ik niet een Vader, waar is dan mijn eer?”
Dat vond ze bestraffend. Beschamend. Toch een Vader. Maar wat ze het wonderlijkste vond, was dat de dominee juist die zondagavond preekte over Zondag 9 uit de Catechismus: “Ik geloof in God de Vader, den Almachtige, Schepper des hemels en der aarde.” Ze zei: "Ach, als de HEERE zo wonderlijk naar Zijn volk omziet, dan moeten wij toch niet de eer aan mensen geven. Daar moeten we voor bewaard blijven."
Nu, zoveel jaar later, ben ik blij dat ik dit terugvond op papier.
Uitziende vrouw
Ik schreef over mijn moeder: Ze is een uitziende vrouw π Dat vond ik een normale uitdrukking. Mijn oude dominee zei regelmatig vanaf de preekstoel: “Kennen we dat nog wel in Kootwijkerbroek?”
Wat hij bedoelde? Dat iemand soms iets de begeerlijkheid van Christus mocht zien en verwonderd was over Zijn diepe zondaarsliefde, maar de duidelijke toepassing van de vergeving door God nog miste.
Die woorden uit Maleachi
En ja, dan de tekst uit de Bijbel: ik deel het vers hier onder in zijn stukje context:
De last van het woord des HEEREN tot IsraΓ«l, door den dienst van Maleachi. Ik heb u liefgehad, zegt de HEERE; maar gij zegt: Waarin hebt Gij ons liefgehad? Was niet Ezau Jakobs broeder? spreekt de HEERE; nochtans heb Ik Jakob liefgehad ... Een zoon zal den vader eren, en een knecht zijn heer; ben Ik dan een Vader, waar is Mijn eer? En ben Ik een Heere, waar is Mijn vreze? zegt de HEERE der heirscharen tot u, o priesters, verachters Mijns Naams! Maar gij zegt: Waarmede verachten wij Uw Naam? Gij brengt op Mijn altaar verontreinigd brood, en zegt: Waarmede verontreinigen wij U? Daarmede, dat gij zegt: Des HEEREN tafel is verachtelijk.Want als gij wat blinds aanbrengt om te offeren, het is bij u niet kwaad; en als gij wat kreupels of wat kranks aanbrengt, het is niet kwaad! Brengt dat toch uw vorst; zal hij een welgevallen aan u hebben? of zal hij uw aangezicht opnemen? zegt de HEERE der heirscharen.
Specifiek voor IsraΓ«l. Of toch niet?
De dominee citeerde dit vers vaak in zijn preken, waardoor het voor mij ook een bijzondere betekenis kreeg. Pas later ontdekte ik echter de oorspronkelijke context en het beoogde adres van die woorden. Ja, mijn dominee paste regelmatig teksten, die specifiek voor IsraΓ«l bedoeld waren, zomaar toe op de nieuwtestamentische gemeente – iets waar later lange tijd mee worstelde.
π Voor nu laat ik dat rusten.
Met andere ogen
Wat ik wil laten zien in deze blog is hoe de ene herinnering de andere oproept. En hoe ik nu, jaren later, met andere ogen naar mijn eigen herinneringen kijk en ze opnieuw betekenis geef. Ik las ergens:
Ons brein leert voortdurend en vult oude herinneringen aan met nieuwe ervaringen en inzichten. Daardoor kijken we later anders terug op gebeurtenissen dan toen we jong waren.
π Zou dat ook slaan op geestelijke dingen?
* Geertje Harlaar - Kalle (02-12-1932 – 30-09-2016) πΉπ️
Ik volg je blogposts op de voet, al reageer ik niet altijd. Het is meestal zo herkenbaar, en tegelijkertijd een soort van beklemmend ofzo. Het haalt herinneringen naar boven die ik/je vergeten was. En inderdaad dingen die je nu anders ziet, soms niet snapt waarom het zo was, of waarom je het zo deed of voelde, terwijl het toen zo 'normaal' of 'gewenst' voelde. "Met andere ogen" noem jij het, en dat is het.
BeantwoordenVerwijderenDat over specifiek voor IsraΓ«l, ik ging dat ook later pas zien/ontdekken, de zgn 'vervangingsleer'.