Hij was Hervormd 😬

Ik deel vandaag ene stukje dat ik schreef in 2024. Over verkering krijgen. Hoe dat ging bij mij en hoe moeilijk het was.... dat mijn vriend Hervormd was en niet GerGem.

Veel leeftijdsgenootjes hadden verkering of waren al getrouwd. Ik niet, en ik was al 20. Stel je voor dat ik altijd alleen zou blijven… Wilde ik dat? Moest ik dan bij mijn ouders blijven wonen, zoals oom Dik altijd bij oma bleef? Die gedachte bezorgde me slapeloze nachten.

Tot ik iemand ontmoette die mij leuk vond. Maar er was een probleempje: hij was Hervormd! 😬 Dat was een obstakel vooral voor mijn ouders. Ze zagen de bui al hangen.

Er waren verzachtende omstandigheden: hij ging iedere zondag naar de Gereformeerde Gemeente. Niet bij ons in het dorp, maar in Veenendaal, waar hij woonde. Dat gaf hoop! Ik bad vurig dat hij ooit belijdenis zou doen in mijn kerk en lid werd bij ons. Er was maar één goeie kerk toch?

Tijdens onze eerste “date” stelde hij meteen een lastige vraag over het formulier van de kinderdoop. Dat klopte niet volgens hem.

 “Hoe zie jij dat?” vroeg hij. Ik dacht: moeten we het daar echt over hebben? Maar goed, het werd dus een extra bidpunt voor mij. En ik wist raad: hij moest maar eens met mijn vader praten. Die wist alles over de doop en had vast een antwoord. 

Omdat hij in het laatste jaar van zijn HTS-studie zat, had hij doordeweeks geen tijd om langs te komen. Daarom schreven we elkaar ouderwetse brieven en één keer per week belde hij me vanuit een telefoonhokje. Wat duurt een week lang als je verliefd bent! 

In het weekend, als hij bij ons was, ging hij mee naar mijn kerk. De eerste keer vond ik erg spannend! Wat zou hij van mijn dominee vinden? Nou, dat viel vies tegen. Hij noemde mijn dominee “een arrogant mannetje” en hij voegde eraan toe dat de GerGem dominee in Veenendaal veel meer te zeggen had. Ik voelde me verward. Hoe kon hij zo over míjn dominee denken?

En zo liep mijn leven toch heel anders dan ik had gedacht. Eén ding was zeker: ik hoefde niet altijd bij mijn ouders te blijven wonen.