vrijdag 2 oktober 2026

Dat was toch van U, Heere?

Wat deelde ik veel dagboekstukje uit mijn jeugd op insta. En wat kreeg ik er reacties op van mensen, die daar mee worstelden in hΓΉn kerk. Gewoon vandaag de dag onder de prediking.

Ik deel één van de stukje hieronder. 


𝐔𝐒𝐭 𝐦𝐒𝐣𝐧 ππšπ π›π¨πžπ€ 
Soms denk ik dat ik erbij hoor, bij Gods volk, dat de Heere mijn Heere is. Maar dan word ik bang, omdat zulke gedachten juist bewijzen dat ik er niet bij hoor. Dat is hoogmoed. Ik bid dan: “leid me toch op de rechte weg.”

Vandaag voelde ik iets van de Heere. In de kerk ging het over Jesaja 57:18: “Ik zie hun wegen, en Ik zal hen genezen; en Ik zal hen geleiden, en hun vertroostingen wedergeven, namelijk aan hun treurigen.” Zonet las ik een preek van Wulfert Floor. En weet je wat ik las?

‘Verbergt de Heere Zijn aangezicht voor u? Kunt gij niet voor- en achteruit zien? En woelen de zonden bij u vanbinnen? Ach, houdt onder alles maar het oog op God gericht en wacht op Hem, want uw Ontfermer zal u leiden. Hij zegt tot uwe troost: Ik zie hunne wegen, en Ik zal ze genezen, en Ik zal ze geleiden, en Ik zal hun vertroostingen wedergeven; namelijk aan hun treurigen.’

Gebed: “Dat was toch van U, Heere Jezus? Blijf bij me. Houd mijn hart in toom, want ik ben zo goddeloos. Was mij in uw bloed. Ik geloof wat U hebt gezegd. Ook dat andere: dat U Zich over mij ontfermt heb, dat ik bij U hoor.

Ik ben bang voor vanavond, voor de kerk. Dan zal alles weer weg zijn. Dat is zo vaak als onze dominee preekt. Maar nu voelt het alsof U bij me bent. Wilt U vanavond met me meegaan? Help de dominee. Laat hem Uzelf zien.”

Geen opmerkingen:

Een reactie posten