In het zwart

Eerste snippet uit 2024

Ik weet zeker dat ze van poederroze hield, maar haar wereld werd donkerblauw en uiteindelijk zwart. Ze rouwde om haar zonden en op de Veluwe deed je dat zonder kleur, zoals de psalmdichter: ‘Ik ga den gansen dag in het zwart’.

Soms gingen we naar “Teus Hootsen”, en kocht ze zich arm aan zwart. 

Papa zei dat er in Israël geen gitzwarte schapen waren om zulke kleren van te maken. Maar ze kocht ze toch. Ik ook. Later. Ik wilde zo graag bij Gods “klein kuddeke” horen.

-ˋˏ ༻✿༺ ˎˊ-

Ik ruim mijn kast op en glimlach naar mijn zwarte vestjes.

Dat ik weer zwart durf te dragen.

Niet meer als bewijs van ernst. Niet meer om ergens bij te horen. Niet meer als kleur van rouw waar je in moet ondergaan.

Gewoon zwart. Een vestje. Zachte stof. Een kleur die bij mijn huid past, zeker in combinatie met wijnrood.

Dat is genade: dat zwart weer gewoon zwart mag zijn. En dat ik het dragen kan, zonder mezelf kwijt te raken.